Preloader gif

Adalet

Genel 15.11.2022
öten kuş

Penceremden bakıyorum dışarıya, gecenin karanlığına… Yanıp söner gibi görünen sokak lambalarına, bina ışıklarına dalıyor gözlerim. Gecenin pusu ve ağırlığı sinmiş her bir noktaya. Pencereyi aralamak geldi içimden, aralayınca görünmez bir pus sızıverdi sanki penceremden odaya. Daralmadım, aksine ferahladım. Gecenin pusu zihnimdeki pusa karıştı. 

Gözlerimi kapattım, başımı dışarı çıkardım ve derin derin çektim havayı. İstedim ki, içimdeki pus gecenin pusuyla temizlensin. Ciğerlerimi sonuna kadar doldurdum ve hatrı sayılır miktarda huzurla da doldum. 

Gözlerimi açtığımda onu gördüm. Tüm heybetiyle karşımdaydı. Kanlı Ay… En az ismi kadar gösterişli… Ağır ağır yükseliyordu karşımdan, rengi kırmızıya çalıyor ve devasa görününümüyle elimi uzatsam dokunabilecekmişim gibi yakın hissettiriyordu. Ne kadar süre baktım bilmiyorum. 

Biraz uzun süreli bakmış olmalıyım ki sonra döndüm kendi içime baktım. Şu yaşama işini beceremeyeceğim galiba. Dönüp dönüp duruyorum aynı noktada, döndükçe hırçınlaşıyorum. Ah ne özeniyorum bir bilseniz susanlara, ama böyle susmuş gibi yapmayıp harbiden susabilenlere… Konuyu öteleyenlere, her ne olursa olsun yoluna devam edebilenlere… Kendime bakıyorum, çok çok bir an susabiliyorum.

"Zulme sessiz kalan bir gün zulme uğrar, haksızlığa karşı durmak insanın onurudur..." diyen Yaşar Kemal’in kitaplarıyla büyüyünce düstur bildim bunları. Bir haksızlık görünce itiraz ettim, istedim ki karşıdaki yapılanın yanlış olduğunu bilsin, yanlışını görüyor olduğumu da bilsin. Çünkü görülmediğini fark edince aynılarını tekrarlamaya devam eder. Üstelik şiddetini artırır ve düstursuzca da arsızlaşır. Ki öyle de oldu… 

Arsızlaştığını görünce de sığamaz oldum kabıma… Sığamıyorum. Kendi içimizde, çevremizde dahi sağlayamayacaksak adaleti, ne anlamı vardı ki bunca doğru bildiklerimizin, mücadelenin ve nicesinin? 

Düşüncelerimden sıyrılınca yine dikkat kesildim aya. Yukarı çıktıkça rengi açıldı, alıştığımız sarı renge döndü. O tepeye çıkarken havadaki pus azaldı, fark ettim ki zihnimdeki de… Kırmızımsı, ateş gibi doğmuştu ve yukarı çıktıkça rengi açılmıştı. Başka bir ders vermek istiyor gibiydi… Yukarı çıkabilmen için içindeki yangını söndürmen lazım. 

Zihnimdeki berraklaştıkça yaşadığım başkaca çatışmaları da gördüm. Peki tüm haksızlıklara susan, görmez mi olanları? Gördüğünde ne için susar? Karşı gelmediği için mi, karşı gelmekten vazgeçtiği için mi yoksa yorulduğu için mi? Anlasam belki ben de susturabilirdim kendimi… Ama anlayamıyorum, bunun yolunu en azından şimdilik bilmiyorum. 

Sosyal Medyada Paylaş:
Twitter'da paylaş Facebook'ta paylaş Google+'ta paylaş Buffer'da paylaş Pinterest'te paylaş

“Adalet” için bir yorum bırak

Email adresiniz paylaşılmamaktadır. Tüm alanların doldurulması zorunludur * *

YORUM YAZIN:

Önemli Bilgilendirme : Kaos Günlükleri, Paragon Teknoloji A.Ş.’nin bir markasıdır. Bu sitede paylaşılan yazılar birden fazla yazar tarafından yazılıp, yazıların telif hakkı Kaos Günlükleri’ne aittir. Yazıların iznimiz olmadan paylaşılması halinde gerekli yasal işlemlerin yapılacağını belirtmek amacıyla bir bilgi metni oluşturulmuştur. Kaynak gösterip, gerekli izin alındıktan ve link verildikten sonra paylaşım yapılmasında bir sakınca yoktur. Detaylı bilgi için lütfen iletişime geçiniz.

2